روایت سید هاشم حسینی المدنی از طرح ملی یاس
صدایی از جنس میدان
طرح ملی یاس، برای من فقط یک برنامه در سازمان جوانان نیست. یاس، ثمره یک باور دیرینه است؛ باوری که سال‌ها در دل جمعیت هلال احمر شکل گرفت و سرانجام در قالب این طرح، به میدان آمد.
سال‌ها بود که در سازمان جوانان، با گروهی از دختران روبرو بودیم که ظرفیت‌شان دیده نمی‌شد. دخترانی که استعداد داشتند، انگیزه داشتند، اما مسیری برای شکوفایی‌شان تعریف نشده بود. یاس، پاسخی بود به این نیاز. یاس، پلی شد میان ظرفیت این دختران و میدانی که منتظرشان بود.
یاس چه می‌کند؟
یاس، یک طرح چندلایه است. در لایه اول، آموزش‌های امدادی قرار دارد. دختران یاس در خانه‌های هلال، آموزش‌هایی می‌بینند که در بروز بحران، اول خودشان را نجات دهند، بعد خانواده‌شان را، و در مرحله سوم، اعضای محله را. این زنجیره خود، خانواده، محله فلسفه یاس است.
در لایه دوم، مهارت‌های زندگی آموزش داده می‌شود. مهارت‌هایی که به دختران کمک می‌کند تا در زندگی شخصی، خانوادگی و اجتماعی، توانمندتر و مقاوم‌تر باشند.
در لایه سوم، کارآفرینی و اشتغال‌زایی است. بیش از هزار و چهارصد هسته کارآفرینی در گروه‌های یاس شکل گرفته است. این یعنی یاس فقط آموزش امدادی نیست؛ یاس، مسیر کسب و کار هم هست. دخترانی که در این هسته‌ها آموزش می‌بینند، نه فقط خودشان شاغل می‌شوند، بلکه بین سه تا هشت نفر دیگر را هم شاغل می‌کنند.
یاس در میدان
طرح یاس، در میدان معنا پیدا می‌کند. در بحران‌ها، دختران یاس در تیم‌های مختلف سازمان جوانان حاضر می‌شوند.
تیم‌های سحر، سفیران حمایت روانی ما هستند. چهارصد و پنجاه تیم سحر در کشور فعال است. این دختران، پس از بحران‌ها در محل حادثه حاضر می‌شوند، وضعیت روانی آسیب‌دیدگان را بررسی می‌کنند، با کودکان کار می‌کنند، و فضایی دوستدار کودک ایجاد می‌کنند تا آسیب‌های روانی ناشی از حادثه را کاهش دهند.
تیم‌های توانا، تیم ویژه بانوان امدادگر هلال احمر است که از سال ۱۳۸۶ فعالیت خود را آغاز کرده و در حوزه‌های آوار، اسکان، جاده و حمایت روانی به کار گرفته می‌شوند . این تیم‌ها از بانوان نجاتگری تشکیل شده که آموزش‌های تخصصی را دیده‌اند و در عملیات‌های امدادی واقعی حضور می‌یابند . در استان ایلام، تیم‌های توانا در ایام نوروز به یک هزار و هفتصد و پانزده نفر از مسافران خدمات امدادی ارائه دادند . در تهران نیز تیم‌های توانا در مانورهای تخصصی صعود و فرود و انتقال مصدوم در ارتفاع، آمادگی خود را به نمایش گذاشتند .
در جنگ اخیر، دوازده هزار نفر از دختران طرح یاس در کنار مردم حاضر شدند . دوازده هزار نفر. این عدد برای من فقط یک آمار نیست. من پشت این عدد، چهره‌ها را می‌بینم. دخترانی که شاید چند سال پیش، تصور نمی‌کردند روزی بتوانند در چنین عرصه‌هایی قدم بگذارند. اما آن‌ها آمدند. آمدند و امداد کردند. آمدند و یاری رساندند .
تمرین برای میدان واقعی
ما مسابقاتی به نام «رفاقت یاس» برگزار کردیم. هدف از این مسابقات، فقط کسب مقام نیست. هدف این است که این دختران، در فضایی امن و بدون استرس، تمرین کنند. تمرین کنند که در حادثه واقعی، چه کنند. تمرین کنند که با هم کار کنند. تمرین کنند که در لحظه بحران، خونسردی خود را حفظ کنند .
نخستین دوره رفاقت یاس را با حمایت کمیته امداد برگزار کردیم و نتایج خوبی داشت. امیدواریم دوره دوم با کیفیت بالاتر برگزار شود .
یاسی که ماندگار می‌شود
یکی از چیزهایی که من شخصاً پیگیر آن بودم، محدودیت سنی سی و پنج سال برای ادامه فعالیت اعضای یاس بود. خوشبختانه با تعامل میان سازمان جوانان و سازمان داوطلبان، این محدودیت برداشته شد .
معنای این تغییر چیست؟ یعنی دختر یاس، پس از سی و پنج سالگی هم می‌تواند داوطلب بماند. می‌تواند آموزش ببیند، آموزش بدهد، در تیم‌ها فعال باشد. یاس، یک ایستگاه گذرا نیست. یاس، یک خانه است.
نگاهم به آینده
من به آینده یاس خوش‌بینم. نه به خاطر آمار و اعداد—هرچند که این اعداد واقعاً شگفت‌انگیزند. خوش‌بینم به خاطر چیزی که در چشمان این دختران می‌بینم.
من دخترانی را دیده‌ام که با اعتماد به نفس سخن می‌گویند. دخترانی که از مسائل روز آگاه‌اند. دخترانی که خود را برای ایفای نقش مؤثرتر در جامعه آماده می‌کنند .
ما در سازمان جوانان، وظیفه‌مان را فقط فراهم کردن زمینه می‌دانیم. زمینه برای اینکه دختران یاس، خودشان مسیرشان را بسازند. خودشان تیم تشکیل دهند. خودشان توانمند شوند .
و من باور دارم که آن‌ها این کار را می‌کنند. چون یاس، فقط یک نام نیست. یاس، یک باور است.